تهدیدهای bot در دنیای امروز دیگر ساده و ابتدایی نیستند؛ معمولاً با مهاجم‌هایی روبه‌رو هستیم که هم باهوش‌اند و هم پشتکار زیادی دارند 🤖 گاهی هم اصلاً یک نفر در کار نیست، بلکه با یک گروه سروکار داریم که تجربه‌ها و روش‌ها را بین خودشان رد و بدل می‌کنند یا حتی یک سرویس تجاری است که به هر کسی حاضر به پرداخت باشد فروخته می‌شود. برای خیلی از این افراد، دور زدن bot detection تقریباً یک کار تمام‌وقت است و با جدیت دنبالش می‌کنند. اگر جلویشان را بگیرید، سریع برمی‌گردند و یک workaround جدید پیدا می‌کنند.
AI این روند را هم ساده‌تر کرده است. حالا مهاجم‌ها راحت‌تر می‌توانند تنظیمات پیچیده‌تری بسازند و هزینه و زمان لازم برای اجرای حمله را پایین بیاورند ⚙️ این یعنی مدافع‌ها در یک رقابت اقتصادی نابرابر قرار می‌گیرند. وقتی شما می‌خواهید یک حمله جدید را شناسایی و مهار کنید، باید با دقت، شواهد کافی و تلاش واقعی جلو بروید تا در این مسیر به کاربران واقعی آسیب نرسد. اما مهاجم‌ها معمولاً چنین محدودیتی ندارند. برای آن‌ها، فقط زمان، تعداد proxyها و این‌که ارائه‌دهنده زیرساختشان حسابشان را نبندد، محدودکننده است.
مزیت اصلی مهاجم‌ها، هزینه پایین‌تر سازگاری است. آن‌ها هرقدر بخواهند و هرچقدر لازم باشد می‌توانند روش خودشان را تغییر بدهند، اما بیشتر دفاع‌ها در قالب releaseهای مشخص و مدیریت‌شده منتشر می‌شوند. در مقیاس بزرگ، همین فاصله خیلی مهم می‌شود. وقتی روزانه بیش از یک تریلیون request برای شناسایی سوءاستفاده‌های خودکار بررسی می‌شود، خیلی خوب دیده می‌شود که مهاجم‌ها چقدر سریع تاکتیک‌هایشان را عوض می‌کنند. این فاصله بین سرعت حمله و سرعت دفاع، هر روز بیشتر هم می‌شود 📈
واقعیت ناخوشایند این است که bot detection در بسیاری از بخش‌های صنعت هنوز بر این فرض خوش‌بینانه تکیه دارد که اگر دیوار را بلندتر کنید، مهاجم بیرون می‌ماند. اما در عمل، یک حمله مصمم فقط با بلندتر شدن دیوار متوقف نمی‌شود؛ راه دیگری پیدا می‌کند، از نقطه‌ای دیگر وارد می‌شود یا مدل حمله را عوض می‌کند 🔐
